در دورانی که پلتفرمهایی چون نتفلیکس، آمازون پرایم، اپل تیوی پلاس و دیگر سرویسهای نمایش آنلاین، سهم عمدهای از تولیدات تصویری را از آن خود کردهاند و روایتگری دراماتیک را از انحصار تلویزیون کلاسیک و استودیوهای بزرگ هالیوودی بیرون کشیدهاند، کمتر اثری توانسته در عین عامهپسندبودن، به چنان ضریب نفوذ فرهنگی و جامعهشناختی برسد که نهفقط بازتابی از شرایط زیست مدرن، بلکه آینهای تمامنما از ساحت تاریک روان انسان معاصر تلقی شود. در این میان، نتفلیکس –که طی سالیان گذشته کوشیده با سرمایهگذاری بر تولیدات بومی در کشورهای مختلف، سلیقه جهانی را از سلطه صرف آمریکامحوربودن نجات دهد– به سراغ پروژهای رفت که از دل بحرانهای اقتصادی، تبعیضهای طبقاتی و فشارهای روانی جوامع شهری کره جنوبی برآمده بود. اثری که خالق آن، هوانگ دونگ-هیوک، نویسنده و کارگردانی بود که سالها پیش از موفقیت جهانیاش، با فیلمهایی چون سکوت (۲۰۱۱) و خانم مادربزرگ (۲۰۱۴)، جایگاه قابل توجهی در سینمای انتقادی و ژنریک کره جنوبی پیدا کرده بود. بازی مرکب، برخلاف بسیاری از پروژههای سفارشی و انبوهسازی&zwnj...